วันเสาร์ที่ 3 สิงหาคม พ.ศ. 2556

เรื่องผะ...ผ...ผี...จากมรดกตุ๊ปู่ หลวงพ่อปูรี ธ้มมวโร

เรื่องผะ...ผ...ผี...จากมรดกตุ๊ปู่ หลวงพ่อปูรี ธ้มมวโร

บ่าถ้ากลัวเน้อ....คนเฮาสุดต๊าย...ตึงต๋ายเป๋นผี
บ่าเว้นจ๋นมี....ชั่วดีหนุ่มเถ้า...ผีบ่ามี..บ่าดีกลั๋วเจ้า
ผีก๊านคนเฮา มนุส..หลอกเก่งเหลือผี...บ่ามีพิรุธ
เป๋นจุดที่ต้อง...ระวัง....หลอกหื้อเฮาฮัก...หลอกหื้อเฮาหวัง
แล้วก่อกลับจัง...หลอกหื้อเสียหน้า......
จะป๊กพระเป๋นร้อยห้อยคอเจ้า
บ่าข่ามเต๊าป๊กความดีไว้ตี้ใจ๋
 

เพื่อน....กิ๋นหรือเพื่อนต๋าย...

เพื่อน....กิ๋นหรือเพื่อนต๋าย...

คนเฮาผูกพัน....สำคัญเปื้อนป๊อง...อย่าไปเกี่ยวข้อง..คนพาล
คบเป๋นเปื้อนฮัก...ต้องดูพื้นฐาน...ถ้าเป๋นวงศ์วาร...คนพาลอย่าใกล้
สังคมตึงวัน..เดือดนันเหนือใต้....จะไปตางใด...กลั๋วล้ำ
หากคบเปื้อนดี...บ่อมีหม่นจ๊ำ..เหมือนเฮือจอดจ้ำ..งามดี
ต่างก่อเอื้อเฟื้อ...ใจ๋เป่งสุขี...ร่วมสามัคคี..บ่อมีหม่นเศร้่า..
บ่อมีหม่นเศร้า...

ไม่เกลียดชังกัน

ไม่เกลียดชังกัน
ไม่หยันลบหลู่
ล้างจิตศัตรู
ย่อมอยู่สงบเย็น
..........
ละบาป..บำเพ็ญบุญ
เป็นทุนต่อชีวิต
นอกเหนือฟ้าลิขิต
อยู่ที่จิตเราเอง

เผด็จการ

เผด็จการ

22 กรกฎาคม 2013 เวลา 21:21 น.
เผด็จการ...โดยครูดอกไม้และครูสมศรี 


เผด็จการหาญกล้ารวบอำนาจ
คิดฉลาดเฉโกจนโตใหญ่
คนเกรงกลัวหัวหดหมดทางไป
แต่หาใช่ชอบธรรมแค่ยำเกรง

ใช้คุณธรรมนำพาจะผาสุข
มิใช่คุกคามคนปนข่มเหง
สร้างอำนาจข่มใครใจนักเลง
แล้วอวดเบ่งข้าใหญ่ใครก็ยอม


ขอเป็นหนึ่งมิยอมให้ใครข่มเหง
มาอวดเบ่งบงการคนพาลกล่อม
ให้คล้อยตามทำเลวชั่วกลั้วจอมปลอม
มิยอมน้อมก้มหัวให้ แม้...วายชนม์


 มีปัญญา มีสมองโปรดตรองตรึก
ใช้สติพึงนึกอย่าสับสน
เปิดดวงตาให้สว่างกระจ่างกมล
วิเคราะห์ผลที่เขาทำ... ระยำหรือดี

หากตรวจสอบกันได้คงได้เห็น
แต่ซ่อนเร้นปกป้องต้องหลบหนี
มองไม่เห็นใจแท้แน่วจี
สร้างแง่ดีแก่ตนทุกคนไป

เข้าพรรษาปาวารณายอมให้ติง
แม้ในสิ่งทำเลวหรือเหลวไหล
เรามิอาจพิสูจน์ผ่าเครื่องใน
อยู่ที่ใจเขานั่นเท่านั้นเเอง

นิราศอบรมธรรม

นิราศอบรมธรรม

1 พฤษภาคม 2013 เวลา 6:26 น.
จากลำพูนสู่โคราชมิพลาดผิด
มาถูกทิศหนทางสว่างไสว
พบครูเปิ้ลแสนดีมีน้ำใจ
เธอมีไก่ย่างท่าช้างมานั่งรอ

รถท่านรองรอต้อนรับที่ขนส่ง
พามุ่งตรงทานเช้ากันทันทีหนอ
เกาเหลาเจ้าอร่อยซดคล่องคอ(อิอิ)
อิ่มแล้วก็ซื้อของฝากหลายหลากตา

แวะพักบ้านท่านรองใจอารี
ท่านแสนดีมอบรถให้ใช้เลยหนา
ต้องเดินทางไปอบรมกลางพนา
ถึงเวลาก่อนเที่ยงไม่เบี่ยงเบน

ที่เวิล์ดพีซเขาใหญ่ในปากช่อง
รับครรลองศีลธรรมจรรยาเด่น
ครูสอนใครดีงามตามกฎเกณฑ์
ต้องละเว้นเหตุต้นพ้นภัยพาล

ปฏิบัติตนดีต้องสะอาด
ต้องเก็บกวาดที่กินนอนสอนลูกหลาน
ปลูกฝังนิสัยดีหนีใจมาร
เริ่มจากบ้านพ่อแม่และคุณครู

สะอาดกายฝึกระเบียบรับผิดชอบ
เป็นระบอบฝึกฝนคนเลิศหรู
มองด้านในตนตัวไม่มัวดู
หลงเชิดชูหลงตนหลงวนเวียน

ภาระแพทย์ต่อสู้เชื้อโรคร้าย
ภาระครูเป้าหมายปรับแปรเปลี่ยน
ครูถ้วนครบอบรมเฝ้าพากเพียร
นำนักเรียนปลูกศีลธรรมก่อกรรมดี

ครูสอนศิษย์ตกต่ำระกำจิต
เกิดวิกฤตเดือดร้อนไปทุกที่
หากครูนำสอนทางสร้างชีวี
แนะชวนชี้นำจิตพ้นพิษภัย

กราบย่าโมก่อนลาจากพรากวันนี้
ขอความดีหนุนส่งคงสดใส
กลับสู่บ้านสุขสราญเบิกบานใจ
ขอบคุณเพื่อนแดนไกลช่วยดูแล

จากโคราชสู่ลำพูนเพิ่มพูนสุข
ดับความทุกข์พึ่งตนได้ใจเผื่อแผ่
เสริมสร้างบุญติงเตือนมิเชือนแช
ขอบคุณแท้ได้อบรมบ่มความดี..

ขอขอบคุณกัลยาณมิตรทุกท่านที่ให้ความ
อนุเคราะห์อำนวยความสะดวกทุกอย่าง
ท่านรองพันธ์ ครูน้อง
ผู้ร่วมเดินทางแสวงบุญ
ท่านรองสุระศักดิ์ ฉายขุนทดและคุณนาย
รองฯ ผอ.สพป.นม.เขต5
ครูเปื้ล
คุณแม่น้องทรายคนสวยใจดี
และท่านสารวัตรใจดี
ขอให้ได้รับบุญกุศลเหมือนกัน
หมดทุกท่านทุกคนนะคะ

รักติดลบ (กลบทนายโรงลืมกรับ)

รักติดลบ (กลบทนายโรงลืมกรับ)

19 สิงหาคม 2012 เวลา 19:55 น.
ต้องทำใจทำฉันใดรักติดลบ
คิดจะจบยิ่งอาลัยใจไม่หมด
เคยมีรักหวานซึ้งถึงคราลด
กลับหายหดร้างห่างจางเลยละ


เรื่องของเรื่องฉันเองใช่ใจเด็ด
แกร่งดังเพชรไม่แคร์เลิกกันนะ
ทั้งที่รู้รักถอยเขาปล่อยปละ
ไม่อาจจะตัดใจให้รักหยุด


โอละหนอโอละพ่อขอทีเถอะ
ไม่อยากเจอะเจอกันฤๅสิ้นสุด
ถึงอย่างไรก็เป็นแค่สมมุติ
จะตัดกุดก็บอกอย่าหลอกสิ

ใจหวั่นไหวใครลือหรือใครหลอก
มีคนบอกว่าเจ้าชู้เป็นคติ
มีรักโผล่ผุดดั่งใบไม้ผลิ
ด้วยชำนิชำนาญในการรัก

จะงอนง้อต่อเติมเสริมรักใหม่
เอาใจใส่ก็เป็นธุระหนัก
เขาไม่สนคนเก่าเศร้าใจนัก

เตรียมย้ายยักรักใหม่ใกล้ประชิด

โอ้กานดาน้ำตาตกอกใจช้ำ
นั่งพึมพำบ่นพลางอย่างไร้สิทธิ์
ธรรมดารักเศร้าเฉาชีวิต
อย่าหลงผิดติดปลัก* รักติดลบ*

ความหวังของพ่อ

ความหวังของพ่อ

29 มกราคม 2013 เวลา 17:05 น.
"  ยามแก่เฒ่า   หวังเจ้า   เฝ้ารับใช้
    ยามป่วยไข้    หวังเจ้า   เฝ้ารักษา
    เมื่อถึงยาม     ต้องตาย  วายชีวา
    หวังลูกช่วย     ปิดตา      เมื่อสิ้นใจ  "

   เคยถนอมกล่อมเกลี้ยงเลี้ยงเติบใหญ่
   ทุ่มกายใจเพื่อลูกปลูกสร้างสรรค์
    ยามแก่เฒ่าอ่อนล้าเฝ้ารอวัน
    ลูกจะหันไม่ลาลับกลับมาแล

    ร่างชราโรยแรงหลังโก่งงุ้ม
    รอลูกอุ้มประคองตอนย่ำแย่
    ป้อนข้าวน้ำเช็ดตัวไม่เปลี่ยนแปร
    ชื่นใจแท้กตัญญูเจ้ารู้คุณ

    ใครที่ไหนมาเฝ้าไม่เท่าลูก
    เจ้าบุญปลูกของพ่อที่อบอุ่น
    เป็นลูกรักน้ำใจเอื้อการุณ
    นับเป็นบุญพ่อแม่แก่ชรา

     เมื่อถึงยามชีพวายตายจากร่าง
     ไม่อ้างว้างมีลูกเฝ้ารักษา
     เมื่อสิ้นใจได้ลูกช่วยปิดตา
     ปรารถนาเพียงนี้ที่เฝ้ารอ............